Noorwegen : Artic Equestrian Games 64,5%
Zweden : Wereldbeker Götenborg 66,5% en 67,3%
Artic tour eindigt super
Op 19 februari 2010 was alles weer gepakt om de volgende tien dagen in het Noorden van Europa van start te gaan. Het weer zat niet mee en toen we ’s avonds in Denemarken aankwamen werden we niet toegelaten op de boot, wegens storm en teveel wind op de Noordzee. Kira Clausen, bestuurslid van het Friese Stamboek in Denemarken, had ons stalling aangeboden. Na een Antarctische winternacht, werd al snel duidelijk dat de storm nog 48 uur zou aanhouden. Toch bleven we contact houden met de kapitein om zo de eerstvolgende veilige boot te kunnen nemen.
Zondagavond was het dan zover en zijn we goed aangekomen in Noorwegen. We hadden uitstel gevraagd van de vet-check. Maandagmorgen werden we zonder problemen toegelaten voor de wedstrijd. Op diezelfde maandag kregen we ook te horen dat we op de wereldbeker in Götenborg mochten startten.
Anders 451 was in vorm en presteerde degelijk, doordat we de algemene trainingen en de verkenning van de piste gemist hadden was er wel wat spanning en ontstonden er fouten in beide wisselreeksen. De Artic Equestrian Games is vooral gericht op jumping, dat betekende dat we konden trainen tussen de hindernissen met springende KWPN’ers. En dat was natuurlijk een leuk feestje voor Anders. Die wou de hele tijd meespringen, maar moest zich beheersen in de dressuuroefeningen. Toch heeft hij hier wel iets van geleerd, maar plezierig rijden is iets anders.
Het resultaat was een vijfde plaats en 64,5% in de Grand Prix. De 6 beste reden de volgende dag hun kür. Besloten werd om me terug te trekken voor de kür en door te reizen naar de Wereldbeker in Götenborg, aangezien deze wedstrijd belangrijker is voor mijn puntentelling in de wereldranglijst.
Ook de slechte opwarmmogelijkheden en het sparen van zijn energie hebben meegewogen om niet in de kür te starten. Woensdag zijn we doorgereisd naar Zweden, een stukje boot en 6 uren autobaan.
Götenborg is een geweldige wedstrijd. Alles is tot in de puntjes geregeld. Je komt eraan en de paarden worden van je vrachtauto gehaald, de vrachtwagen wordt door hun vervolgens uitgemest en al onze spullen werden door het personeel tot aan de stallen gebracht. Ontbijt, diner en avondeten waren super. De paarden stonden op “7” pakken houtkrullen, hooi à volonté, hotel poepie chique. Alles door de organisatie betaalt. Ook hier liep de vet-check probleemloos, trainingen waren van 5 uur tot 7 uur ’s morgens in de reuze “Main Arena” of in de 40 meter x 80 meter opwarmring met super bodems. Met zo’n sfeer kan je wel lekker werken. Anders moest als 5de starten in de Grand Prix en liep zijn beste proef tot nu toe. Onverwacht, maar ik zat in de finale! Het leverde ons 66,551% op. En ik had de nummer 2 van ons Belgisch team verslagen. Ik kon meer afdruk in de passage vragen zonder dat hij er overspannen van werd, de overgang naar de piaffs verliepen vloeiend en ik kon hem ook echt op de plaats houden. De pirouettes leverden weer dikke punten op. Hij was in het geheel van de proef zeer ontspannen, waardoor ik zelf meer controle kreeg over alle oefeningen. Na de proef leek hij wat vermoeid in de stal en dit zou wel kunnen na 2 Grand Prix en tweeduizend kilometer in de benen. Ik besloot om hem de volgende dag tijdens de eerste opwarming, om 5 uur ’s morgens, maar 3 kwartier rustig te werken om zo de energie voor s’avonds te sparen. Normaal train ik s’morgens 1 uur flink door. Dit was dan ook een foute beslissing, want toen ik s’avonds de wedstrijdring binnen reed merkte ik al snel dat hij te heet was en zijn overtollige energie zorgde ervoor dat ik er bijna niet aan kon komen. Het fijne controlegevoel van de vorige dag was zoek en ik moest alles doen om die overvloed aan energie binnen de juiste banen te leiden. Dat is ons dan toch nog aardig gelukt, maar ik kon geen extra risico nemen. De proef die ook gespannen overkwam werd met 67,3% gewaardeerd en weer stond ik voor mijn Belgische collega. Dat gaf toch een voldaan gevoel, niet om mijn collega te concurreren, maar ik heb zeker veel respect voor de kwaliteiten van deze combinatie en dan ervoor kunnen eindigen is een overwinning op zich.
De terugreis was nogmaals geen lachertje, want de reis die normaal 10 uren zou duren, was een nachtmerrie! Storm met veel wind en regen zorgde ervoor dat we maar 70 tot 80 km/u aankonden en we hebben er uiteindelijk 15 uur over gedaan.