De volgende 2 wedstrijden op het programma waren Lingen (Duitsland) en Rotterdam.

Door een ongelukkig speels sprongetje van Anders 451 zijn we tijdens het opwarmen voor de CDI***Lingen in een afsluitingshek beland, waardoor de hengst een lichte blessure opliep. Omdat we niet wisten hoe ernstig deze blessure was, hebben we ons teruggetrokken voor deze wedstrijd. De dierenarts heeft de volgende dag een grondige controle uitgevoerd met buigproeven, scans en RX. Hij gaf ons terug een groen licht, maar we moesten de volgende dagen met beleid trainen. Aangezien we niet met medicijnen konden behandelen (preventieve ontstekingsremmers) hebben we de volgende twee weken meermaals per dag gekoeld en licht getraind.

Rotterdam was namelijk toch een belangrijke wedstrijd, waarin Anders bij moest dragen aan een Belgisch team. Enerzijds maak je een afweging voor de gezondheid van je paard en anderzijds moeten we toch blijven trainen om onze doelstelling trachten te bereiken.

Veel stress dus voor mij gedurende deze 2 weken, waarin ik moest proberen Anders fit te houden zonder hem 'stuk' te maken.

Eén ding staat vast: Anders is zó werkwillig dat zelfs met minimale training hij het uiterste van zichzelf geeft. Maar een ander ding staat ook vast; de hengst moet tijdig zijn energie kwijt.

En dit verklaarde het resultaat volledig. De trainingen bij Tineke Bartels geven nu reeds resultaat. Ik krijg véél meer controle in alle oefeningen, door gewoon de basis verder uit te werken. Zeer tevreden was ik over de controle in de piaffe-passage onderdelen. Waar het  in het verleden wel eens afhing van de stemming van de hengst, kon ik nu alles zelf bepalen. Wat er fout ging had zijn verklaring terug te vinden in de laatste 14 dagen; teveel energie.

Tijdens het halthouden en groeten in het begin van de proef, kon Anders niet wachten, van stilstaan was geen sprake. In de uitgestrekte stap had hij de tijd om alle vriendjes van de stallen te roepen en een paar passen te dribbelen. Erg domme en dure fouten. En wat de laatste wedstrijden wèl goed ging, de wissels om de pas, ging nu weer even niet.  

Reken zelf maar uit, 2 dubbele co-efficiënten en het halthouden zouden me 3% gekost hebben. 2 Jury's vonden het 67% waard en één jury, de laagste, zat op 63%. Het resultaat was een score net boven de 65%. Tweede beste Belgische resultaat.

De volgende dag won de 1ste Belg Philip Jorissen de Consolation Grand Prix Special. Hieraan heb ik verstandig niet meegedaan aangezien ik met beleid de volgende weken zou trainen.  Preventief om geen verdere blessure te veroorzaken ben ik toch tevreden naar huis gereden. Niet alleen het verder doortrainen in de Grand Prix om betere resultaten te halen heeft zijn tijd nodig, maar ook het genezen van kleine blessures mag je nooit forceren.

De volgende wedstrijd is in Zweden, Falsterbo, en daar hebben we weer 3 weken voor om alles op punt te krijgen!